Archive for the ‘Rakontoj’ Category

La kvar edzinoj de la reĝo…

La reĝo

La reĝo, kiu havis kvar edzinojn

Potenca, bela kaj juna reĝo havis kvar edzinojn. Ĉiu el ili estis tiel belaj kaj amemaj virinoj, ke oni ne povis diri, kiu el ili estis la plej aminda. Tamen la reĝo ja sciis la respondon por tiu ĉi demando pro tio, ke li pleje amis la kvaran el ili. Ĉion li faris por ŝi. Ĉiutage li aĉetadis brilajn juvelojn, riĉajn vestaĵon kaj bongustajn manĝaĵojn por ŝi. Li ravis dum la tuta tago rigardante ŝian okulfrapan belecon.

Ankaŭ la reĝo amis la trian edzinon. Kompreneble lia amo por ŝi ne estis tiel alta ol por la kvara, sed ja li ametis ŝin. La tria edzino ankaŭ estis bela. Ne, ŝi estis belega. Ĉiu viro de la regno rigardis ŝin amore. La reĝo sciis pri la envio de la aliaj por ŝi, kaj li amuziĝis promenante kun sia tria edzino tra la stratoj de la urbo.

La dua edzino ĉiam estis kun la reĝo.  Ŝi estas fidema kaj karesema virino, kiu ĉiam konsilis kaj apogis la reĝon eĉ dum malbonaj epokoj. La reĝo kutimis sidiĝi apud ŝiaj piedoj kaj rakonti al ŝi la problemojn de la regno. Laŭdire la famo, potenco kaj riĉeco de la reĝo pligrandiĝadis dank’al al la saĝaj konsiloj de la dua edzino. Kompreneble, la reĝo ankaŭ ametis kaj zorgis ŝin.

Tamen, la unua edzino ne plaĉis al la reĝo. Kvankam ŝi ne estas malklera, ŝiaj konsiloj ŝajnis sensencaĵoj. Kvankam ŝi ne estas malbela, la loĝantoj de la urbo ne enviis la reĝon pro ŝi. Kvankam ŝi ne estas tedigema, ŝi ne kapablas amuzigi la reĝon. Pro tio ĉi la kompatinda unua edzino ĉiam vivis enfermita en la kastelo, promenis neniam ekster de la muroj kaj vidis neniun homon.  Iom post iom ĉiuj forgesis la unuan edzinon, eĉ la reĝo.

La jaroj pasis kaj la reĝo vivis ĉiam feliĉe ĉirkaŭita de siaj tri karaj edzinoj. La dua edzino naskis multe da gefilojn, la tria plibeliĝis ĝisekstreme kaj la kvara maljunuliĝis samkiel la reĝo. Iun tagon la reĝo priprensis la proksiman morton kaj konkludis, ke li ne volis atingi sole la mondon de la mortintoj. Do, li petis al la kvara edzino, ke ŝi mortu kune kun si…

La kvara edzino ektremis, tremegis, tremetis kaj tremadis. Kiam liaj brakoj kaj kruroj haltis ŝi diris al la reĝo ke ŝi ne ŝatis la regnon de la mortintoj, ke ŝi ne apartenus neniam al tiu mondo. Do, ŝi ne kuniris kun la reĝo al tiu terura loko. La koro de reĝo tremis momente. Certe tiu respondo estis malfeliĉa bato por ĝi. Nu, la reĝo ne volis morti sole do li faris la saman demandon al la tria edzino…

La tria edzino ekridis, ridegis, ridetis kaj ridadis. Kiam la lipoj jam doloris ŝi diris al la reĝo ke ŝi ne volis esti kun li. Kompreneble, tuj mortinte la reĝo ŝi edziniĝus kun alia riĉa viro de la regno. Tiel estas la vivo kiu plaĉis al ŝi. La reĝo mutis pro la kruela respondo. Lia koro ridetis ironie momente. Certe tiuj vortoj estis malfeliĉa bato por ĝi. Nu, la reĝo ne volis morti sole do li faris la saman demandon al la dua edzino…

La dua edzino ekploris, ploregis, ploretis kaj ploradis. Kiam la larmoj elĉerpiĝis ŝi diris al la reĝo, ke ŝi amegas lin sed ankaŭ amegas sian gefilojn, kiuj bezonas sian karesojn kaj vartojn. La nura afero, kiun ŝi povus fari por li estis enterigi lin kaj plori sur lia tombo. La koro de la reĝo ankaŭ ploris momente. La sento de la dua edzino estis ankaŭ malfelĉa bato por ĝi. Certe ŝi amis lin, sed ŝi ne kuniris lin al la mondo de la mortintoj.  La espero ekflugis de sia koro, kiu ekkomencis bati malrapide…

“Mi iros kun vi ien ajn ĉar mi amas vin, edzo…” – la reĝo aŭskultis tiujn vortojn, kiuj ŝajnis elliri el sia propra korpo – “ĉiam mi estis ĉe via ombro kvankam vi ne rigardis min, ne gravas la loko kien vi iros, mi ĉiam estus flanke de vi…”. Tiuj vortoj kortuŝis la reĝon, kiu tuj pentis pro ĉiuj malbonaĵoj, kiujn li faris al ŝi dum la tutvivo. Li pensis, ke certe li devis trakti plibone ŝin. La koro de la reĝo haltis momenton… sed tiu momento daŭris por ĉiam pro tio, ke la reĝo mortis…

 

– ♣ – ♣ – ♣ –

Geamikoj, ni ĉiuj estas kiel la reĝo. Ĉiu el ni havas tiujn kvar edzinojn.  Atentu:

 – La kvara edzino estas nia korpo:  ni prozorgas ties belecon kaj ĉiutage aĉetas por ĝi valorajn juvelojn, multekostajn vestaĵojn kaj bongustajn manĝaĵojn. Tamen, kiam ni mortu ĝi restos tie ĉi pro tio, ke ĝi ne apartenas al mondo de la mortintoj.

– La tria edzino estas nia riĉeco: ni ŝatas montri ĝin. La envio de la aliaj plaĉas nin. Tamen, kiam ni mortu, ĝi estos de alia(j) homo(j).

– La dua edzino estas niaj familio kaj amikoj: Ili estas ĉiam proksime de ni. Ties konsiloj kaj vartoj gvidas nin tra la vivo. Tamen, kiam ni mortu ili enterigos nin kaj ploros sur niaj tomboj. Sed poste ili daŭrigos siajn proprajn vivojn.

– La unua edzino estas nia animo: neniam ni rigardas ĝin, fakte ni forgesas ĝin dum la tutvivo. Tamen, kiam ni mortu, nia animo estos la nura aĵo, kiu kuniros kun ni tra la mondo de la mortintoj. Prizorgu ĝin…

Advertisements