Marvirinstrato…

Preparante fiŝon...

Preparante fiŝon...

Jen la rakonto, kiu cedas sian propran nomon al la novelaro mem. Denove la ĉefrolulo estas inocenta knabo, ĉi-okaze knabo, kiu revas esti kuraĝa maristo. La beleco de la rakonto troviĝas je metaforoj, komparacioj kaj figuroj:

“Kaj dumvoje mi venkis ĉiujn obstaklojn, ĉu la amason de la kolomboj, kiuj estis la mararmeo de miaj malamikoj, ĉu la pliaĝajn knabojn, kiuj estis malicaj piratoj, ĉu la kotoflaketojn, kiuj estis ŝtormoj kaj kirlakvoj.” 

“La virino respondis per susuro, kiun post streĉa aŭskultado mi komprenis kiel kanton. Sed la melodio estis malkutima. Mi konsciis, ke temis ne pri kanto, sed pri demando, sed demando el bela buŝo, per voĉo kiel mielo.”

La rakonto temas pri knabo, kiu kontaĝis kun bela virino, kiu loĝas sur Marvirinstrato.  Ŝiaj bela haro, kantema parolado kaj stranga “piedirado” ŝajnas motri, ke tiu ĉi virino apartenas al fabela mondo. Ĉu vere?

Plie, mi ŝatas la nomon de la bela virino, Vela, kaj lia familia nomo memoras min pri la familia nomo de Sinjoro Spock (vojaĝo al stelaro). Ambaŭ familiaj nomoj estas neelparoleblaj por homoj:

“Sed ĝi estas stranga nomo por multaj langoj, kun multaj strangaj sonoj, kaj mi trovas ĝin nekomforta. Tial mi min nomas simple Meva, kaj sufiĉas”…

Denove la rakonta stilo estas ligera kaj amuza, kaj la fino de la rakonto estas interesa kaj dubigema.  Certe oni devas legi ĝin kaj la plenan novelaron

 Nun, la enriĉigo de la vortarsenalo:

Tie estis tuta maro de vizaĝoj, kaj la bruo de voĉoj estis kiel muĝo de ondoj. Kion fari, krom plonĝi en la profundon? …

“Oni surtretis miajn piedfingrojn”, mi diris…

Sur la muro pendis oleopentraĵoj de diversaj birdoj – albatrosoj, mevoj kaj ŝternoj…

Kiam mi gustumis la teon, ĝi estis amara kaj tiklis mian gorĝon…

Mia kara venis el la kampoj, kie li laboris en kruelaj muelejoj, farunfabrikoj. Sento de malpureco sekvis ilin tage kaj nokte. Tritiko en la hararo, faruno sur la haŭto…

Anstataŭ tiujn pruvojn mi trovis nur buntkolorajn sapetojn, en formoj de konkoj…

Miaj manoj estis ŝlimaj kaj malpuraj…

Manĝiloj, kiujn makulis dentospuroj, fendetoj…

Mi enrigardis la fenestron. La sama frataso troviĝis ene…

Tiuj ankroj, marmapoj, ŝipetoj kaj gravuraĵoj pli taŭgas por soleca edzino de maristo, ol por marvirino…

Sinjorino Meva staris ĉe la fino de la kajo. Ŝia bluverda jupo  brilegis en la plena suno. De la bluflaga ŝipo oni mallevis ŝalupon...

 ____________________________________________________________

Vortdifinoj laŭ Re Vo:

Ajlo.Specio de ajlo, uzata kiel spiaĉo kaj kuracilo. 

Amara.Maldolĉa por la gusto, kiel galo, aloo, genciano…

Fatraso.- n.t.

Fendo.- Mallarĝa laŭlonga truo.

Flako.Malgranda kvanto da akvo aŭ alia likvaĵo, restanta en kavaĵo.

Gravuri.- Desegni sur ligno, ŝtono, metalo per pinta ŝtala ilo aŭ per acido.

Kajo.- Teraso aranĝita por facila aliro al veturilo.

Plonĝi.- Lerte sin ĵeti en akvon por naĝi.

Rubo.- Rompitaĵoj el ruinigita konstruo.

Sapo.- Miksaĵo el graso kaj alkalaĵo, uzata por lavepurigi.

Svingi.- Moveti ion rapide kaj ripete, ĉiudirekten rapide skaudi.

Ŝalupo.-  Granda boato.

Ŝlimo.- Akvemoligita kota tero kuŝanta sur mundo de maro, lago, rivero aŭ simila akvejo.

Ŝterno.- n.t.

Tikli.- Kauzi per delikataj kaj ripetaj ektuŝoj de iuj partoj de la korpo sentumaĵon, kiu estigas konvulsian ridon.

Treti.- Premi per piedoj.

Tritiko.- Genro el familio poacoj, greno el kies grajnoj oni faras blankan farunon.

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s

%d bloggers like this: